پیوند متقابل - تبدیل مولکول های پلی اتیلن خطی به ساختار شبکه سه بعدی از طریق روش های فیزیکی یا شیمیایی و در نتیجه بهبود خواص مکانیکی و حرارتی آنها. دو نوع اصلی از عایقهای متقاطع وجود دارد: پیوند متقاطع فیزیکی-و پیوند متقاطع شیمیایی-.

اتصال عرضی فیزیکی، که به عنوان اتصال عرضی تابشی نیز شناخته میشود، عموماً برای کابلهای{0} ولتاژ پایین با ضخامت عایق نازک مناسب است.
پیوند متقاطع{0}}شیمیایی عمدتاً به دو نوع تقسیم میشود: پیوند متقاطع-پراکسید و پیوند متقابل پیوند سیلان-. در میان آنها، پیوند متقابل پراکسید-برای عایق کاری کابل های ولتاژ متوسط و (فوق العاده) فشار قوی استفاده می شود، در حالی که پیوند متقابل پیوند سیلانی{5}}به طور کلی برای کابل های متقابل ولتاژ پایین- متداول استفاده می شود.
فرآیند پیوند متقابل تابش-به طور عمده برای ساخت کابلهای متقابل ولتاژ پایین- ویژه، مانند کابلهای درجه هستهای، کابلهای دمای عملیاتی بالا (-دمای کاری طولانیمدت میتواند به 150 درجه برسد)،{{5}متقاطع{{5}هلوژن متقاطع{{5}مرتبط{1}}هالوژن دارای دود کم و غیرقابلشعلهکننده{6} مناسب است. به دلیل تأثیر فناوری مواد و نفوذ تابش پرتو y، فرآیند پیوند متقابل تابش{10}}برای ساخت کابلهای ولتاژ متوسط و (فوقالعاده) ولتاژ مناسب نیست.
فناوری اتصال عرضی UV یکی دیگر از فناوری های جدید اتصال عرضی است که پس از اتصال عرضی شیمیایی و اتصال عرضی تابشی توسعه یافته است. این یک دستاورد نوآوری فناوری است که به طور مستقل توسعه یافته و دارای حقوق مالکیت معنوی مستقل در چین است. اصل اتصال عرضی اشعه ماوراء بنفش استفاده از پلی اولفین به عنوان ماده اولیه اصلی و افزودن مقدار مناسبی از شروع کننده نور است. با تابش نور ماوراء بنفش، فوتو آغازگر طول موج های خاصی از نور ماوراء بنفش را جذب می کند تا رادیکال های آزاد پلی الفین تولید کند، که سپس تحت یک سری واکنش های پلیمریزاسیون سریع قرار می گیرند تا پلی الفین های متقاطع با ساختار شبکه سه بعدی تولید کنند. این راه جدیدی را برای تولید کابل های متقابل باز کرده است و در تولید کابل های متقابل ولتاژ پایین- قرار گرفته است. موارد زیر عمدتاً اتصالات عرضی شیمیایی را معرفی می کنند.
1، اتصال عرضی پراکسید
روش اتصال عرضی پراکسید روشی برای القای اتصال عرضی با افزودن عوامل اتصال عرضی است. این به طور عمده برای تولید کابل های برق عایق بندی شده پلی اتیلن متقاطع با سطوح ولتاژ نامی 10 کیلو ولت و بالاتر و سطوح مقطع مختلف- مناسب است.
(1) اتصال متقابل بخار (SCP)
فن آوری تولید اتصال عرضی با بخار قدیمی ترین روش اتصال عرضی است که از فناوری ولکانیزاسیون پیوسته لاستیک تکامل یافته است. در این روش از بخار با فشار و دمای معین به عنوان محیط گرمایش و فشار برای اتصال عرضی پلی اتیلن استفاده می شود. اتصال متقابل بخار توسط جنرال الکتریک در سال 1957 با موفقیت مورد تحقیق قرار گرفت و شرکت Sumitomo Electric در ژاپن این فناوری را در سال 1959 معرفی کرد و در سال 1960 به تولید رسید.
در مرحله اولیه، بخار اشباع شده به عنوان محیط مورد استفاده قرار می گرفت و فشار و دمای داخل لوله اتصال متقابل-مستقیماً مرتبط بود. برای افزایش دمای بخار لازم بود فشار بخار همزمان افزایش یابد. به ازای هر 10 درجه افزایش دما، فشار حدود 5 کیلوگرم افزایش می یابد و دستیابی به دمای بالا و مصرف انرژی بالا را دشوار می کند. بعداً برای افزایش دمای بخار با گرم کردن دیواره لولههای متقاطع{{5}(معروف به بخار فوق گرم که نیازی به افزایش فشار برای افزایش دما ندارد) که عمدتاً در واحدهای ولکانیزاسیون لاستیکی استفاده میشود، توسعه یافت. به دلیل تماس مستقیم بین بخار آب و پلی اتیلن مذاب در داخل لوله متقاطع-رطوبت نفوذ کرده و به داخل عایق پخش می شود. در طول فرآیند خنکسازی کابل، بخار آب داخل عایق به حد اشباع میرسد و منافذ ریز تشکیل میدهد که میتواند پس از راهاندازی باعث تخلیه شاخه شود. این نقطه ضعف مهلک این روش است. بنابراین، با شروع از دهه 1960، برخی از فرآیندهای اتصال عرضی خشک جدید ظهور کردند.
(2) روش اتصال عرضی مادون قرمز (RCP) و اتصال عرضی خشک
روش اتصال عرضی مادون قرمز، همچنین به عنوان روش اتصال عرضی تابش حرارتی (RCP) شناخته می شود، یک فرآیند اتصال عرضی خشک است که توسط شرکت Sumitomo Electric در ژاپن در سال 1967 ابداع شد.
روش اتصال عرضی پلیمرها با تابش مادون قرمز در اوایل سال 1937 توسط جنرال الکتریک (GE) در فرانسه برای ولکانیزه کردن محصولات لاستیکی به ثبت رسید. در سال 1961، WR Grace از ایالات متحده حق اختراع ساخت فیلم پلی اتیلن را با استفاده از روش تابش مادون قرمز به دست آورد. شرکت Sumitomo Electric در ژاپن از دو اختراع فوق الهام گرفت و در ژوئن 1966 برای ثبت اختراع درخواست کرد، که در آن لایه ای از پلی اتیلن متقاطع حاوی عامل پیوند عرضی پراکسید آلی بر روی یک رسانا اکسترود شده و با تابش در یک گاز بی اثر با فشار بیش از 2kg} در واکنش متقاطع در اتیل{9}در سانتی متر مربع گرم می شود. در آوریل 1967، شرکت Sumitomo Electric برای ثبت اختراع دیگری درخواست داد و پیشنهاد کرد که کل واحد پیوند متقابل از یک بخش گرمایش تشعشع، یک بخش خنک کننده و یک بخش خنک کننده آبی تشکیل شده باشد. بخش گرمایش تشعشع به دو منطقه تقسیم می شود و هر منطقه می تواند به طور مستقل دما را کنترل کند. در طی واکنش پیوند متقابل طولانیمدت-، لایهای از خاک سیاه رسوبشده با پراکسید بر روی دیواره داخلی لوله پیوند متقابل{17} که یک جسم سیاه طبیعی تشکیل شده است که تابش مادون قرمز ساطع میکند، تشکیل شد. از طریق پیشرفت فناوری، فرآیند RCP به تدریج با فرآیند اتصال متقابل گرمایش الکتریکی عمومی جایگزین شد. در حال حاضر، فناوری اتصال عرضی تعلیق و فناوری اتصال عرضی برج VCV به طور گسترده استفاده می شود.
قسمت های گرمایش و پیش خنک کننده با گاز نیتروژن محافظت می شوند. در لوله اتصال متقابل{1} گرمایش، عملکرد اصلی نیتروژن این است که به عنوان یک زغال سنگ انتقال حرارت عمل کند و از سطح پلی اتیلن در برابر اکسیداسیون و تخریب در دماهای بالاتر محافظت کند. در عین حال، فشار کافی به عایق اعمال می شود تا از بروز شکاف های هوا در طول فرآیند{3} پیوند متقابل جلوگیری یا به حداقل برسد. نیتروژن جاری همچنین می تواند مقدار زیادی آب تبخیر شده از آب خنک کننده و آب و مواد فرار تجزیه شده از پراکسیدها را در طی واکنش پیوند متقابل- با خود ببرد. عملکرد اصلی نیتروژن در بخش پیش خنک کننده این است که سطح هسته عایق کابل را از قبل خنک کند و به سطح هسته اجازه می دهد تا با دمای پایین تری وارد بخش خنک کننده آب شود و در نتیجه از استرس داخلی عایق ناشی از خنک شدن ناگهانی هسته و تأثیر بر کیفیت محصول جلوگیری می کند. به دلیل استفاده از گرمایش الکتریکی می توان با افزایش دما سرعت تولید را افزایش داد. در عایقهای پلیاتیلن متقاطع، میزان رطوبت روش اتصال متقاطع خشک تنها 0.018٪ است، در حالی که میزان رطوبت روش اتصال متقاطع بخار{12}}به 0.29٪ میرسد. آزمایشها نشان دادهاند که قدرت شکست AC و قدرت شکست ضربه عایق{15}روش متقاطع خشک{15}}از روش اتصال متقاطع{16}}بخار بیشتر است.
تجهیزات تولید متقاطع خشک-به طور عمده شامل دو نوع است: واحدهای اتصال متقابل معلق-و واحدهای پیوند دهنده برج عمودی-. واحد پیوند متقابل برج عمودی{4}VCV از روش اکستروژن عمودی استفاده میکند که برای کنترل برونمرکزی عایق ضخیم مفیدتر است.
(3) قالب طولانی مدت (MDCV) پیوند متقابل-
اتصال عرضی فرم بلند توسط شرکت سیم و کابل آناکوندا در سال 1959 اختراع شد و در همان سال به ثبت رسید که به فرآیند MCP معروف است. بعداً، به دلیل رقابت شدید در صنعت سیم و کابل، شرکت از رقابت برای تولید سیم و کابل پلی اتیلن متقاطع-کنار گرفت که مانع از استفاده عملی این فرآیند جدید شد. در سال 1971، شرکت سیم و کابل برق دایهاتسو و شرکت پتروشیمی میتسوبیشی برای خرید پتنت از شرکت آناکوندا همکاری کردند و امکان اجرای این روش، معروف به MDCVI Art را فراهم کردند. در سال 1973، شرکت سیم و کابل برق دایچی برای ثبت اختراع فرآیند MDCV درخواست داد. معنی اصلی MDCV "روش متقاطع پیوسته میتسوبیشی دایچی" است، در حالی که معنای فنی آن روش فرآیند اتصال متقابل قالب طولانی است.
روش MDCV از یک لوله متقاطع{0}} افقی استفاده میکند که در داخل سر اکسترودر نصب میشود. طول قالب اکستروژن 20 متر است. هنگام اکسترود کردن هسته سیم عایق شده، روان کننده در لوله پر می شود تا پلی اتیلن در این قالب را به هم متصل کند.
ویژگیهای روش MDCV سرمایهگذاری کم تجهیزات، ردپای کوچک، تولید پایدار کابلهای بخش بزرگ، سرعت تولید قابل مقایسه با واحدهای پیوند متقاطع{0} CCV، کیفیت محصول پایدار و قابل اعتماد است. قدرت میدان شکست AC کابلهای تولید شده با استفاده از این فرآیند 60 تا 70 درصد بیشتر از کابلهای متقاطع{4}}بخار است. با این حال، وقتی صحبت از تولید کابل هایی با مشخصات مختلف می شود، کل قالب ساپورت بلند نیاز به تعویض دارد و انعطاف پذیری آن قوی نیست، بنابراین به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته است.
(4) فرآیند اتصال عرضی نمک مذاب تحت فشار (PLCV).
این روش در اصل توسط Careillo، یک شرکت ایتالیایی ابداع شد. در آگوست 1976، این شرکت با General Engineering در بریتانیا برای تحقیق در مورد استفاده از کابلهای برق عایقشده پلی اتیلن متقابل{2} همکاری کرد. در سال 1977 جرارد اسمارت از شرکت مهندسی عمومی بریتانیا این دستاورد را منتشر کرد و اولین تجهیزات را به شرکت بریتانیایی BICC فروخت. نمک مورد استفاده در سیستم PLCV همان نمکی است که در روش LCM ولکانیزاسیون لاستیکی استفاده می شود. به عنوان مثال، فرمول نمک مذاب یک مخلوط نمک معدنی است که از 53 درصد نیترات پتاسیم، 40 درصد نیتریت سدیم و 7 درصد نیترات سدیم تشکیل شده است. این مخلوط در دمای 145 تا 150 درجه ذوب می شود و تا 540 درجه پایدار می ماند. لوله متقاطع نمک مذاب{15}درزبندی شده است. در طول فرآیند تولید کابل، فشار (3-4) اتمسفر به طور کلی اعمال می شود و دمای نمک مذاب بین 200 درجه تا 250 درجه است. بخش خنک کننده نیز از روش تحت فشار استفاده می کند. به دلیل وزن مخصوص بالای مخلوط نمک مذاب، مشکل کشیدن کابل های سنگین حل می شود. با در نظر گرفتن عوامل مختلف، این فرآیند توسط خط تولید ولکانیزاسیون آستین لاستیکی اتخاذ می شود و به ویژه برای ساخت کابل های لاستیکی سنگین مناسب است.
(5) فرآیند اتصال عرضی روغن سیلیکون (FZCV).
در سال 1979، سادایوشی کاشیما و دیگران از شرکت سیم برق فوجیکورا در ژاپن، فرآیند اتصال متقابل روغن سیلیکون (FZCV) را اختراع کردند که از روغن سیلیکون تحت فشار به عنوان ماده گرمایش و خنک کننده زغال سنگ استفاده می کند. تحت فشار روغن سیلیکون، کابل را می توان در روغن سیلیکون بدون مالش یا خارج از مرکز معلق کرد. روغن سیلیکون قابل بازیافت است. شرکت سیم الکتریک Tengcang در سال 1979 شروع به تولید کابل های پلی اتیلن متقاطع-275 کیلوولت با استفاده از دو واحد FZCV کرد که به طور موثر مشکل فنی ولتاژ بالا کابل های پلی اتیلن با مقطع بزرگ-مقطع- را حل کرد. به دلیل هزینه های بالای سرمایه گذاری، به طور گسترده ای تبلیغ و استفاده نشده است.
در فرآیندهای شیمیایی بالا-پیوند متقاطع، با در نظر گرفتن عوامل مختلف، واحدهای اتصال متقاطع معلق-و واحدهای اتصال متقاطع برج-به طور گسترده در ساخت کابل های برق فشار متوسط و فشار قوی (فوق العاده) پلاستیکی استفاده شده است. در روش های اتصال عرضی فوق، همه روش های اتصال عرضی گرمایش خارجی هستند. در سال 1975، G. Menger از آلمان غربی استفاده از گرمایش رسانا را برای کوتاه کردن زمان اتصال عرضی پیشنهاد کرد. او به طور تجربی ثابت کرد که به ازای هر ضخامت 1 میلی متر عایق پلی اتیلن، زمان اتصال عرضی حدود 1 دقیقه است. بنابراین، تنها با کاهش سرعت سیم یا افزایش طول لوله اتصال عرضی می توان به آن دست یافت. اگر از جریان 1000 آمپر برای افزایش دمای رسانا به 200 درجه استفاده شود، زمان اتصال متقاطع 20٪ کاهش می یابد. در حال حاضر، بسیاری از واحدهای{17}تولید متقابل از فناوری پیش گرمایش رسانا استفاده میکنند که به طور مؤثری راندمان تولید را بهبود میبخشد و کیفیت عایق را به همراه دارد.
2، اتصال عرضی سیلان
اتصال عرضی سیلان که به عنوان اتصال عرضی آب گرم نیز شناخته می شود، توسط داو کورنینگ در سال 1960 پیشنهاد و توسعه یافت. این روش به روش سیوپلاس نیز معروف است که یک فرآیند پیوند عرضی پیوند سیلان است. این کار در دو مرحله پیوند و اکستروژن انجام می شود و به آن پیوند متقابل سیلان دو مرحله ای می گویند. اولین قدم این است که کارخانه مواد عایق عامل پیوند عرضی سیلان را بر روی ماده پایه روی اکسترودر پیوند و اکسترود کند و ذرات حاصل را ماده A (مواد پیوندی) می نامند. در عین حال یک ماده مادر برای کاتالیزور و عامل رنگی نیز تهیه می شود که به آن ماده B می گویند. مرحله دوم این است که مواد A و B را با نسبت معینی مخلوط کنید (مثلاً نسبت A: B 95:5)، آنها را روی هادی کابل روی یک اکسترودر معمولی اکسترود کنید و سپس آنها را در یک استخر آب گرم{10}در 80 درجه ~ 95 درجه یا در اتاق بخار قرار دهید تا پیوند کامل شود{13}. این فرآیند هزینه سرمایه گذاری پایینی دارد و با استفاده از اکسترودرهای عمومی قابل پردازش است. قیمت مواد متوسط است و به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است.
اما معایب زیر نیز وجود دارد:
(1) پلی اتیلن پیوندی مستعد پیوند زودهنگام-با رطوبت هوا است که زمان نگهداری را که معمولاً شش ماه است کوتاه میکند.
(2) مخلوط مستربچ پلی اتیلن پیوندی و کاتالیزور معمولاً بیش از 3 ساعت دوره نگهداری ندارد، بنابراین باید در حین اختلاط اکسترود شود.
(3) به دلیل چندین مرحله اختلاط، روش دو مرحله ای مستعد ناخالصی است و عمدتاً در ساخت عایق برای کابل های زیر 10 کیلو ولت استفاده می شود.
به منظور غلبه بر محدودیتهای Sioplas، در سال 1977، BICC از بریتانیا و Maillefer از سوئیس برای توسعه یک-فرآیند پیوند متقابل سیلان یک مرحلهای، که به نام فرآیند Monosil نیز شناخته میشود، بر اساس روش دو مرحلهای که توسط Dow Corning ابداع شد، همکاری کردند. مواد مبتنی بر پلی اتیلن، آنتی اکسیدان ها و سیلان مایع را به طور همزمان اندازه گیری و مخلوط می کند و واکنش پیوند و فرآیند افزودن کاتالیزور را با هم ترکیب می کند و از یک اکسترودر با نسبت طول به قطر 30:1 برای اکسترود کردن عایق بر روی هادی کابل استفاده می کند. پیوند و اکستروژن لایه عایق در یک مرحله انجام می شود، از این رو به آن روش یک مرحله ای می گویند. کمترین هزینه مواد را دارد، احتمال آلودگی ناخالصی را کاهش می دهد و می تواند مدت زمان نگهداری مواد را تا حد زیادی افزایش دهد. با این حال، این فرآیند نسبت به روش دو مرحلهای به سرمایهگذاری بیشتر در تجهیزات نیاز دارد و به یک سیستم تغذیه سیلان مایع نیاز دارد.
با توسعه فناوری مواد، استفاده از فناوری پیوند متقابل سیلان یک مرحلهای را میتوان با مخلوط کردن یکنواخت مواد مبتنی بر پلیاتیلن، آنتیاکسیدانها و سیلان مایع از قبل با استفاده از یک همزن با سرعت بالا، و قرار دادن آنها در شرایط خاصی برای اجازه نفوذ کامل آنتیاکسیدانها و سیلان مایع اضافه شده، به دست آورد. سپس می توان از اکسترودرهای معمولی برای تکمیل پیوند و اکستروژن در یک حرکت استفاده کرد. در طول فرآیند اکستروژن، دمای مواد باید به شدت کنترل شود و شرایط دمایی مواد باید بالا باشد تا اطمینان حاصل شود که پیوند سیلان در طول فرآیند اکستروژن کامل می شود. هسته سیم عایق اکسترود شده باید در یک حوضچه اتصال عرضی آب گرم یا اتاق بخار برای اتصال عرضی قرار گیرد. اگر دمای مواد در طول فرآیند اکستروژن بسیار پایین باشد و پیوند کامل نشود، عایق پس از اکستروژن قادر به اتصال عرضی نخواهد بود.
در دهه 1980، شرکت ژاپنی Lingclone، کوپلیمریزاسیون را بر اساس مزایای روشهای دو مرحلهای و یک مرحلهای توسعه داد. روش کوپلیمریزاسیون نیز یک مونومر کوپلیمر سیلان اتیلن تری متوکسی سیلان است، اما با فرآیند متفاوت. این فرآیند ارگانوسیلان را به زنجیرههای پلیمری پیوند نمیدهد، اما سیلان قابل هیدرولیز را در طول فرآیند پلیمریزاسیون برای تولید یک کوپلیمر سیلان به راحتی پردازش میکند. این روش شامل کوپلیمریزاسیون اتیلن با مونومرهای کوپلیمر سیلان در یک راکتور فشار بالا است. نکته کلیدی در این فرآیند این است که مونومرهای کوپلیمر انتخاب شده باید حاوی یک گروه غیراشباع باشند که بتواند با اتیلن واکنش داده و زنجیره های پلیمری را تشکیل دهد. ساختار کوپلیمر اتیلن سیلان و ترکیب پیوند سیوپلاس اساساً یکسان است.
با توجه به اینکه تولید کوپلیمرهای سیلان در ظرف واکنش انجام می شود، می تواند تمیزی بالایی را تضمین کند و همچنین از مشکل آلودگی باقیمانده پراکسید در حین پیوند جلوگیری کند. مزیت اصلی کوپلیمرهای سیلان این است که در طی واکنش پلیمریزاسیون، توزیع منظم شبکههای متقاطع-به دلیل ورود یکباره مونومرهای کوپلیمر سیلان به دست میآید، بنابراین مقدار سیلان مورد نیاز کمتر از مقدار مورد نیاز برای ترکیبات پیوندی سیلان است. با توجه به فرآیند کوپلیمریزاسیون پیشرفته و منحصر به فرد، مواد پلی اتیلن متقابل سیلان تولید شده دارای مزایای زیر است:
(1) پایداری ذخیره سازی خوب، با زمان ذخیره سازی معمولاً بیش از یک سال، که بهتر از مواد پیوندی است.
(2) در طول پردازش پلی اتیلن متقاطع{1} به روش کوپلیمریزاسیون، مواد آزاد و ناخالصی های بسیار کمی با هم مخلوط می شوند، بنابراین عملکرد عایق کابل بهبود می یابد.
(3) می توان آن را روی یک اکسترودر معمولی با ثبات فرآیند تولید خوب اکسترود کرد.
متعاقباً، فرآیند مرحله جامد-فاز یک-و فرآیند سیلان انجماد به صورت متوالی توسعه یافتند. فرآیند مرحله جامد-فاز اول- شامل نفوذ و جذب سیلان به مواد مبتنی بر PE از طریق حامل هایی مانند کربن سیاه سفید است. فرآیند سیلان انجماد با هدف بهبود روش تغذیه سیلان است. سیلان مایع را می توان روی پلاستیک های متخلخل پلی پروپیلن یا PE جذب کرد تا سیلان جامد را تشکیل دهد. هر دو فرآیند از یک روش-مرحله ای مشتق شده اند.
با پیشرفت فناوری مواد، بر اساس فناوری اتصال عرضی دو مرحله ای سیلان، مواد عایق پلی اتیلن خود پیوندی سیلانی (همچنین به عنوان مواد عایق پلی اتیلن شبکه ای با دمای اتاق سیلان شناخته می شود) معرفی شده است. اصل آن بهبود مستربچ کاتالیزور (مواد B) با افزودن عوامل تولید آب مرکب و کاتالیزورهای کارآمد است. پس از اختلاط مواد پیوندی (ماده A) و مواد کاتالیزوری (مواد B) و اکسترود کردن آنها، عموماً می توان آنها را پس از قرار دادن در داخل خانه به مدت (2 تا 7) روز (در صورت بالا بودن دمای محیط و زمان کوتاهی) بدون نیاز به اتصال عرضی در استخر اتصال عرضی آب گرم یا اتاق بخار به صورت عرضی پیوند داد. هزینه مواد بالاست، اما به دلیل راحتی در تولید، تا حدی نیز اعمال شده است.
با در نظر گرفتن ویژگیهای فرآیندهای مختلف اتصال عرضی سیلان، هزینههای مواد و سایر عوامل، پیوند عرضی سیلانی یک مرحلهای- و اتصال عرضی سیلانی دو مرحلهای-بهطور گسترده مورد استفاده قرار گرفتهاند. در میان آنها، فرآیند پیوند متقابل سیلان دو مرحله ای، به دلیل تکمیل واکنش پیوند ماده A، به دمای اکستروژن پایین برای عایق هسته سیم نیاز دارد که منجر به تغییر مشخصات برای تولید می شود. فرآیند پیوند متقابل سیلان یک مرحلهای هزینه مواد پایینی دارد و پیوند و اکستروژن را میتوان در یک مرحله تکمیل کرد. نیاز دمای اکستروژن بالا است و اگر دمای مواد مطابق با الزامات نباشد، پیوند نمیتواند کامل شود. اکسترودر در دمای بالا تنظیم می شود و خاموش شدن مکرر و تغییر مشخصات ممکن است منجر به کلینکر شود که آن را برای تولید هسته های کابلی بلند مناسب می کند.





