کابل کواکسیال به کابلی با دو هادی متحدالمرکز اطلاق می شود که در محور یکسان لایه محافظ مشترک هستند. رایج ترین کابل کواکسیال از هادی های مسی جدا شده توسط مواد عایق تشکیل شده است. مواد عایق داخلی توسط یک هادی دایره ای دیگر و عایق آن احاطه شده است و کل کابل در یک غلاف از جنس PVC یا PTFE پیچیده شده است.
روش طبقه بندی کابل های کواکسیال:
کابل های کواکسیال را می توان به دو نوع اصلی تقسیم کرد: کابل های کواکسیال باند پایه و کابل های کواکسیال باند پهن. در حال حاضر، بیس باند یک کابل رایج است. سیم محافظ آن یک توری مسی با امپدانس مشخصه 50 است (مانند RG-8، RG-58، و غیره). لایه محافظ کابل های کواکسیال پهن باند معمولی معمولاً با آلومینیوم با امپدانس مشخصه 75 (مانند RG-59) مهر و موم شده است. کابل های کواکسیال را می توان با توجه به قطرشان به کابل های کواکسیال ضخیم و کابل های کواکسیال نازک تقسیم کرد. کابل های درشت برای شبکه های محلی نسبتا بزرگ، با فواصل استاندارد طولانی و قابلیت اطمینان بالا، مناسب هستند. با توجه به اینکه کابل ها در حین نصب نیازی به قطع شدن ندارند، می توان موقعیت دسترسی کامپیوتر را در صورت نیاز به صورت انعطاف پذیر تنظیم کرد. با این حال، شبکه های کابلی ضخیم نیاز به نصب کابل های فرستنده گیرنده دارند که نصب آن دشوار است و هزینه کلی بالایی دارد. برعکس، نصب کابل های نازک نسبتاً ساده و مقرون به صرفه است، اما به دلیل قطع شدن کابل ها در حین نصب، باید کانکتور اصلی شبکه (BNC) در دو سر نصب شود و سپس به دو سر کانکتور T شکل متصل شود. بنابراین، اتصال مستعد خطرات نامطلوب است و یکی از رایج ترین خطاها در عملکرد اترنت است.
